Co to jest - OSP Pełczyn

Co to jest - OSP Pełczyn http://www.osp-pelczyn.org/ ru Co to jest - OSP Pełczyn http://www.osp-pelczyn.org/yandexlogo.gif Co to jest - OSP Pełczyn http://www.osp-pelczyn.org/ DataLife Engine Funkcje Ochotniczej Straży Pożarnej http://www.osp-pelczyn.org/informacje/co_to_jest/19-funkcje-ochotniczej-strayiy-poyiarnej.html Stopnie członków OSP: * strażak * starszy strażak * dowódca roty * pomocnik dowódcy sekcji * dowódca sekcji * pomocnik dow......... Co to jest Zielony Fri, 30 May 2008 12:53:00 +0200

Stopnie członków OSP: * strażak * starszy strażak * dowódca roty * pomocnik dowódcy sekcji * dowódca sekcji * pomocnik dowódcy plutonu * dowódca plutonu Stopnie funkcyjnych zarządu OSP: * członek zarządu * zastępca naczelnika * wiceprezes naczelnik * prezes Stopnie komisji rewizyjnej OSP * członek komisji rewizyjnej OSP * przewodniczący komisji rewizyjnej OSP Dodatkowo na każdym szczeblu działalności Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP występują stopnie funkcyjne odpowiednie do zajmowanego stanowiska.

Ochotnicza Straż Pożarna http://www.osp-pelczyn.org/informacje/co_to_jest/18-ochotnicza-strayi-poyiarna.html Ochotnicza Straż Pożarna (OSP) - jest umundurowaną, wyposażoną w specjalistyczny sprzęt, organizacją społeczną, przeznaczoną w szczególności do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami. Działająca na podstawie Ustawy O Stowarzyszeniach. Opiera się na zasadzie wolontariatu (oznacza to, że uczestnictwo w jej strukturach jest dobrowolne i nie otrzymuje się za nie żadnego wynagrodzenia)....... Co to jest Zielony Fri, 14 Mar 2008 01:44:00 +0100

Ochotnicza Straż Pożarna (OSP) - jest umundurowaną, wyposażoną w specjalistyczny sprzęt, organizacją społeczną, przeznaczoną w szczególności do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami. Działająca na podstawie Ustawy O Stowarzyszeniach. Opiera się na zasadzie wolontariatu (oznacza to, że uczestnictwo w jej strukturach jest dobrowolne i nie otrzymuje się za nie żadnego wynagrodzenia). Cel i zadania OSP Do głównych celów i zadań OSP należą: 1) prowadzenie działalności mającej na celu zapobieganie pożarom oraz współdziałanie w tym zakresie z Państwową Strażą Pożarną, organami samorządowymi i innymi podmiotami, 2) udział w akcjach ratowniczych przeprowadzanych w czasie pożarów, zagrożeń ekologicznych związanych z ochroną środowiska oraz innych klęsk i zdarzeń, 3) informowanie ludności o istniejących zagrożeniach pożarowych i ekologicznych oraz sposobach ochrony przed nimi, 4) upowszechnianie, w szczególności wśród członków, kultury fizycznej i sportu oraz prowadzenia działalności kulturalnej i oświatowej, 5) wykonywanie zadań wynikających z przepisów o ochronie przeciwpożarowej, 6) działania na rzecz ochrony środowiska, 7) wspomaganie rozwoju społeczności lokalnych na własnym terenie, 8) wykonywanie innych zadań określonych w statucie OSP, 9) występy na zawodach sportowo-pożarniczych. Podstawy prawne działalności Ochotnicze Straże Pożarne funkcjonują w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 – Prawo o stowarzyszeniach, ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 o ochronie przeciwpożarowej, a jej szczegółowe zadania oraz organizację określa własny statut. Krajowy System Ratowniczo-Gaśniczy Do dnia 31 grudnia 2006 roku 3565 jednostek ochotniczych straży pożarnych zostało włączonych do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego, będącego zespołem przdsięwzięć organizacyjnych, szkoleniowych, materiałowo-technicznych i finansowych, podjętych w celu prognozowania, rozpoznawania i zwalczania pożarów, klęsk żywiołowych i miejscowych zagrożeń oraz skupiającego w wewnętrznie uporządkowanej strukturze jednostki ochrony przeciwpożarowej w celu ratowania życia, zdrowia mienia i środowiska. KSRG jest integralna częścią systemu bezpieczeństwa państwa, Nadzór nad jego funkcjonowaniem pełni Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a odpowiedzialność za jego organizację spoczywa na Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej. Głównym założeniem ustawodawcy było stworzenie jednolitego, skutecznego systemu ratowniczego obejmującego cały obszar szeroko rozumianego ratownictwa pożarowego, technicznego, chemicznego ekologicznego bez względu na miejsce, rodzaj i charakter prowadzonych działań. Organizatorem oraz bazą, na której opiera się Krajowy System Ratowniczo Gaśniczy jest Państwowa Straż Pożarna (PSP) z całym zapleczem kadrowym, sprzętowym i logistycznym. Jednostkami realizującymi zadania KSRG są przede wszystkim Jednostki Ratowniczo-Gaśnicze PSP, a ponad to zgonie z art. 20 i 23 oraz 14 ustawy o Ochronie Przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. inne podmioty ochrony przeciwpożarowej, a mianowicie: * Ochotnicze Straże Pożarne * Zakładowe Straże Pożarne * Gminne Zawodowe Straże Pożarne * Zakładowe Służby Ratownicze Struktury nadrzędne OSP W Polsce większość OSP należy do Związku Ochotniczych Straży Pożarnych (ZOSP RP). Jednostka Operacyjno - Techniczna (JOT) Przy jednostkach OSP działają Jednostki Operacyjno-Techniczne, będące społecznym odpowiednikiem jednostek ratowniczo-gaśniczych PSP. Osoby wyznaczone do działania w strukturach takiej jednostki muszą posiadać odpowiedni wiek (18…60 lat), posiadać aktualne badania lekarskie, jak również posiadać ukończone przeszkolenie pożarnicze – odpowiednie do zajmowanej funkcji. Skład JOT bierze bezpośredni udział w działaniach ratowniczych. Młodzieżowe Drużyny Pożarnicze przy OSP Przy ochotniczych strażach pożarnych powoływane są również Młodzieżowe Drużyny Pożarnicze (MDP), które stanowią w pewnym sensie przyszłe kadrowe zaplecze każdej jednostki. Młodzieżowa drużyna pożarnicza jest integralną część składową danej jednostki OSP. Osoby działające w takiej drużynie poznają zasady funkcjonowania ochrony przeciwpożarowej w Polsce, zapoznają się ze sprzętem będącym na wyposażeniu danej OSP, uczą się zachowania w sytuacjach niecodziennych, od najmłodszych lat wyrabiają w sobie poczucie odpowiedzialności, uczą się opanowania, dyscypliny, a także podnoszą swoją sprawność fizyczną poprzez udział w zawodach sportowo-pożarniczych. Inna działalność OSP Ochotnicze straże pożarne zajmują się również szeroko rozumianą działalnością kulturalną i wychowawczą. W wielu jednostkach powstały sekcje sportowe, zespoły teatralne, działają orkiestry strażackie, zespoły instrumentalno-wokalne, świetlice środowiskowe, izby tradycji, a także z OSP współpracuje wiele lokalnych stowarzyszeń o różnych zainteresowaniach. <a href="http://pl.wikipedia.org/wiki/Ochotnicza_Stra%C5%BC_Po%C5%BCarna" target="_blank">http://pl.wikipedia.org/wiki/Ochotnicza_St...BC_Po%C5%BCarna</a>

Pożar http://www.osp-pelczyn.org/informacje/co_to_jest/20-poyiar.html Pożar to niekontrolowane rozprzestrzenianie się ognia, które stwarza zagrożenie dla ludzi i obiektów objętych pożarem. Warunkiem zapoczątkowania i przebiegu procesu jakim jest pożar (podobnie jak w procesie spalania) jest istnienie czworokąta spalania: * materiał palny * utleniacz * ciepło * skomplikowane reakcje łańcuchowe Pożary należą do grupy najważniejszych zagrożeń zarówno czasu wojny, jak i pokoju (pożary naturalne i wywołane działalnością człowieka)......... Co to jest Zielony Tue, 11 Mar 2008 11:36:00 +0100

Pożar to niekontrolowane rozprzestrzenianie się ognia, które stwarza zagrożenie dla ludzi i obiektów objętych pożarem. Warunkiem zapoczątkowania i przebiegu procesu jakim jest pożar (podobnie jak w procesie spalania) jest istnienie czworokąta spalania: * materiał palny * utleniacz * ciepło * skomplikowane reakcje łańcuchowe Pożary należą do grupy najważniejszych zagrożeń zarówno czasu wojny, jak i pokoju (pożary naturalne i wywołane działalnością człowieka). Przyczyny pożarów * czasu pokoju: * wadliwa instalacja elektryczna, przebicie izolacji elektrycznej, zwarcie * podpalenia * nieumyślne zaprószenia ognia przez człowieka * pioruny * wypadki komunikacyjne * wypalanie traw * samozapalenia – dotyczy substancji, które zostały silnie skoncentrowane w jednym miejscu, jak na przykład: wilgotne siano, wata, torf, węgiel, farby. W ich wnętrzu, ze względu na brak cyrkulacji powietrza, wytwarza się temperatura powyżej 200°C (zazwyczaj powyżej 250°C!), co prowadzi do tlenia, a dalej powstania płomieni. Niektóre rośliny (Pirofity) i całe formacje roślinne są przystosowane do okresowych pożarów, a ich budowa i wydzielane przez nie substancje (np. olejki eteryczne) sprzyjają samozapłonowi. * czasu wojny: * użycie bojowych środków zapalających (np. granatów, napalmu, termitu) * promieniowanie cieplne po wybuchu na przykład bomby atomowej Rodzaje pożarów W Polsce stosuje się następującą klasyfikacje pożarów: Grupa A Pożar ciał stałych Stałe materiały palne [np. drewno, papier, węgiel, tkaniny, słoma] mogą pod wpływem ciepła ulegać rozkładowi i wydzielać przy tym gazy palne i pary. Ich obecność powoduje, że materiały te palą się płomieniem. Jeśli materiał nie ma tych właściwości to spala się przez żarzenie. Na szybkość palenia się ciał stałych wpływają: * stopień ich rozdrobnienia (stykanie się większej powierzchni z tlenem), * wydzielanie się gazów i par, * większe chemiczne pokrewieństwo z tlenem. Rozdrobnione materiały palne mogą być szybko przemieszczane wskutek działania prądów pożarowych i powietrza powodujących rozprzestrzenianie się pożaru. Natomiast pył materiałów stałych unoszący się w powietrzu ma szybkość palenia się mieszaniny gazowej i może spowodować wybuch. Grupa B Pożar cieczy palnych i substancji topiących się w wysokiej temperaturze Ciecze palne i substancje topiące się pod wpływem wysokiej temperatury [np. benzyna, nafta i jej pochodne, alkohol, aceton, eter, oleje, lakiery, tłuszcze, parafina, stearyna, pak, naftalen, smoła ulegają zapaleniu, gdy – pod wpływem parowania – utworzy się nad górną warstwą cieczy mieszanina par z powietrzem. Dalszy proces palenia przebiega już samorzutnie, ponieważ mieszanina par z powietrzem, paląc się, nagrzewa ciecz i powoduje jej parowanie. Pożar cieczy palnych w wyniku parowania i łączenia się z powietrzem może spowodować powstanie mieszanki wybuchowej. Niebezpieczne jest zarówno wyciekanie palącego się płynu, jak i płynu jeszcze się niepalącego. W każdej chwili bowiem ogień może go zapalić, powodując rozprzestrzenianie się pożaru. Grupa C Pożary gazów palnych Spalanie gazów [np. metanu, acetylenu, propanu, wodoru, gazu miejskiego] odbywa się w warstwie stykania się strumienia gazu z powietrzem. Mieszanina gazu palnego z powietrzem lub, w odpowiedniej proporcji, z innymi gazami, ulega łatwemu zapaleniu od najmniejszego źródła ciepła, nawet od iskry, lub żaru papierosa. Gazy palne stanowią duże niebezpieczeństwo szczególnie wtedy, gdy wymieszają się z powietrzem i zostaną podpalone w pomieszczeniu zamkniętym. Wybuch mieszaniny gazowo-powietrznej może dokonać poważnych zniszczeń w budynku, a nawet jego okolicach. Grupa D Pożary metali Metale [np. lit, sód, potas, glin i ich stopy], w zależności od składu chemicznego, podczas palenia zużywają tlen z powietrza albo – jako mieszaniny mające w swym składzie utleniacze – spalają się bez dostępu do powietrza [np. termit (pirotechnika), elektron (stop)]. Metale te oraz mieszanki ciekłe, przeważnie pochodne ropy naftowej [np. napalm, pirożel], są trudne do ugaszenia. Z tego powodu armie stosują je jako środki zapalające, wywołujące pożary punktowe lub przestrzenne. Grupa F Pożary tłuszczów Pożary tłuszczów i olejów w urządzeniach kulinarnych. Wyróżnienie tej klasy wynikło z tego, że tłuszcze spożywcze w czasie ich użytkowania (np. smażenie) mają wysoką temperaturę, co utrudnia ich gaszenie, gdy są w większej ilości (np. urządzenia kuchenne stosowane w restauracjach), ponieważ po ich ugaszeniu mogą znów zacząć się palić, gdy znów dotrze do nich tlen z powietrza. Do kwietnia 2006 grupa E obejmowała pożary grup A, B, C i D w pobliżu urządzeń elektrycznych. W niektórych krajach wyróżnia się także grupę F – tłuszcze i oleje spożywcze. Natomiast w USA stosuje się inny podział na grupy: A – ciała stałe, B – ciecze i gazy palne, C – pożary grup A i B w pobliżu urządzeń pod napięciem, D – metale palne, K — tłuszcze spożywcze w urządzeniach kuchennych. Pożar może być: * bardzo duży - występuje, jeśli w jego wyniku zostały spalone lub zniszczone obiekty lub ich części, ruchomości, składowiska materiałów, maszyny, urządzenia, surowce, paliwa itp. o powierzchni ponad 1001 m2 lub objętości ponad 5001 m3; lasy, uprawy, trawy, torfowiska i nieużytki, o powierzchni ponad 101 ha lub, jeżeli podano ponad 37 prądów gaśniczych. * duży - występuje, jeśli w jego wyniku zostały spalone lub zniszczone obiekty lub ich części, ruchomości, składowiska materiałów, maszyny, urządzenia, surowce, paliwa itp., o powierzchni od 301 do 1 000 m2 lub objętości od 1 501 do 5 000 m3; lasy, uprawy, trawy, torfowiska i nieużytki, o powierzchni powyżej 10 ha i nie większej niż 100 ha lub jeżeli podano 13-36 prądów gaśniczych. * średni - występuje, jeśli w jego wyniku zostały spalone lub zniszczone obiekty lub ich części, ruchomości, składowiska materiałów, maszyny, urządzenia, surowce, paliwa itp., o powierzchni od 71 do 300 m2 lub objętości od 351 do 1 500 m3; lasy, uprawy, trawy, torfowiska i nieużytki, o powierzchni powyżej 1 ha i nie większej niż 10 ha lub jeżeli podano 5 -12 prądów gaśniczych. * mały - występuje, jeśli w jego wyniku zostały spalone lub zniszczone: obiekty lub ich części, ruchomości, składowiska materiałów, maszyny, urządzenia, surowce, paliwa itp. o powierzchni do 70 m2 lub objętości do 350 m3; lasy, uprawy, trawy, torfowiska i nieużytki, o powierzchni nie większej niż 1 ha lub jeżeli podano do 4 prądów gaśniczych. * blokowy - pożar obejmujący kilka kondygnacji jednego obiektu lub pożar zespołu obiektów * otwarty - pożar rozwijający się i rozprzestrzeniający się na odkrytej przestrzeni z oznakami żarzenia lub świecenia. * podpowierzchniowy (torfowo-murszowy) - pożar głębszych warstw gruntowych, najczęściej na terenach łąk i lasów. * przestrzenny - pożar obejmujący wiele obiektów, pożar lasów, upraw itp. * ukryty - pożar, który rozwija się i rozprzestrzenia w pustych przestrzeniach stropów, stropodachów, ścian, podłóg itp., bez oznak świecenia i żarzenia. * wewnętrzny - pożar rozwijający się i rozprzestrzeniający wewnątrz obiektu. o wewnętrzny ukryty - pożar w pustych przestrzeniach stropów, ścian, wewnątrz urządzeń i aparatów technologicznych. o wewnętrzny otwarty - pożar w przestrzeni zamkniętej z widzialnym ogniskiem. * wierzchołkowy - pożar całkowity drzewostanu lasu. * w zarodku - pożar, który nie rozprzestrzenił się poza miejsce powstania. * zewnętrzny - pożar rozwijający się i rozprzestrzeniający na zewnątrz obiektu lub poza obszarem budynku. Fazy rozwoju pożaru * Faza I charakteryzuje się rozszerzaniem ognia od źródła zapalenia, w tej fazie następuje gwałtowny wzrost temperatury. * Faza II pożar osiąga pełny rozwój przez objęcie płomieniem całego pomieszczenia, lub przez wniknięcie w głąb materiału palnego, faza ta ma najwyższą temperaturę ok. 800-1200°C * Faza III następuje dopalanie się resztek materiału palnego oraz żarzenie, w fazie tej temperatura stopniowo zaczyna spadać * Faza IV jest to faza, w której następuje stygnięcie pogorzeliska, a temperatura osiąga wartość sprzed zapaleniem. Sposoby walki z ogniem Najbardziej znanymi metodami walki z pożarem jest użycie środków gaśniczych.Do powszechnie stosowanych środków gaśniczych zaliczamy: wodę, pianę, piasek, gazy i proszki. Woda Woda absorbuje z palącego się ciała duże ilości ciepła tym samym uniemożliwiając dalsze palenie się. W zetknięciu z pożarem z wody wytwarza się para wodna, która wypiera tlen z ogniska pożaru, hamując cały proces palenia się. W przypadku pożaru palnych cieczy mieszających się z wodą (np. etanolu) działa ona poprzez rozcieńczanie palnej cieczy, która w końcu gaśnie, gdy jej stężenie w roztworze znacznie spadnie. Woda jest: * tania * zazwyczaj łatwo dostępna * może być podana w postaci zwartej, rozproszonej jak i mgły wodnej Nie może być użyta do gaszenia: * ciał reagujących chemicznie z wodą (np. karbid) - co powoduje zwiększenie pożaru * ciał żarzących o bardzo wysokiej temperaturze żaru (groźba rozkładu wody na wodór i tlen) * płynów łatwopalnych lżejszych od wody (powoduje rozbryzg palącej się cieczy) * urządzeń elektrycznych pod napięciem (przewodzi prąd i może spowodować porażenie) Piana gaśnicza Jej działanie gaśnicze polega na odizolowaniu dostępu tlenu do powierzchni palącego się materiału, oraz ma działanie chłodzące (obniża temperaturę). Piana gaśnicza jest: * dość tania * zazwyczaj łatwa do wytworzenia. * może być podana w postaci piany lekkiej,średniej lub ciężkiej, co zwiększa zakres jej stosowania.Typ piany zależny jest o tzw. liczby spienienia, dla piany ciężkiej wynosi ono do 20, dla piany średniej 21-200, dla lekkiej ponad 200. Nie może być użyta do gaszenia : * ciał reagujących chemicznie z wodą (np. karbid) - co powoduje zwiększenie pożaru. * ciał żarzących o bardzo wysokiej temperaturze żaru (groźba rozkładu wody na wodór i tlen). * urządzeń elektrycznych pod napięciem (przewodzi prąd i może spowodować porażenie). Ograniczenia te wynikają z zawartości wody w składzie piany. W przypadku pożaru cieczy rozpuszczalnych w wodzie (np. etanolu) stosowanie piany wymaga użycia specjalnych środków pianotwórczych zapobiegających niszczeniu piany przez ciecz. Piany utworzone z użyciem tych środków doskonale nadają się do gaszenia pożarów innych cieczy (np. benzyny), ale są w tym celu rzadko stosowane z uwagi na bardzo wysoką cenę takich środków (w porównaniu z typowymi środkami). Proszki gaśnicze Są to drobno zmielone (niepalne) związki węglanowe lub fosforanowe, mają za zadanie odizolować płonące ciała od dostępu tlenu. Dodatkowo mogą wydzielać dwutlenek węgla mający właściwości tłumiące ogień. Proszki gaśnicze są: * szczególnie korzystne przy gaszeniu archiwów, zabytków (nie niszczą, nie zamaczają eksponatów) * nie są drogie * są łatwe do użycia w gaśnicy Nie mogą być użyta do gaszenia: * precyzyjnych urządzeń mechanicznych w ruchu (mogą powodować ich mechaniczne zatarcie) Dwutlenek węgla i inne gazy gaśnicze Są bardzo skutecznym środkiem gaśniczym, ich rola polega na odizolowaniu palącego się materiału od powietrza oraz obniżeniu temperatury. Dwutlenek węgla jest uniwersalnym i skutecznym środkiem gaśniczym: * nie przewodzi prądu * nie reaguje z palącymi się materiałami * skutecznie izoluje od powietrza (większy ciężar właściwy niż powietrze) * nie niszczy urządzeń mechanicznych w ruchu Wadą jest duży ciężar gaśnicy, oraz (w przypadku dwutlenku węgla jego dość niska temperatura krytyczna i przez to wrażliwość na podwyższoną temperaturę otoczenia gaśnicy). Piasek Piasek należy do łatwo dostępnych środków gaśniczych. Jego działanie polega na odcinaniu dostępu tlenu do palącego się materiału, użycie piasku zapobiega rozbryzgom. Jest higroskopijny a przez to ma zmienne właściwości, może przewodzić prąd, zimą od zawartej wilgoci może ulec zbryleniu. Piasek jest: * tani Nie może być użyty do gaszenia: * płynów łatwopalnych lżejszych od wody (tonie w palącej się cieczy) * precyzyjnych urządzeń mechanicznych (powoduje ich mechaniczne uszkodzenie) * urządzeń elektrycznych pod napięciem Inne metody W użyciu też były stosowane środki takie, jak: 1. czterochlorek węgla 2. halony Zostały wycofane z użycia z uwagi na: * toksyczne opary * słabe działanie na silnym wietrze * szkodliwe działanie na warstwę ozonową Do gaszenia małych przedmiotów lub powierzchni nie większych niż 1 m² służą koce gaśnicze. Natomiast do tłumienia iskier i żagwi przenoszonych przez wiatr służą tłumice. Gaszenie pożarów metali (klasa D) Podstawowym środkiem gaśniczym jest tutaj chlorek sodu, który przy zetknięciu się z płonącym metalem zaczyna się topić i wytwarza wokół niego warstwę, która odcina dostęp tlenu i przez to metal gaśnie (w przypadku mieszanin metali z utleniaczem warstwa stopionej soli izoluje płonący metal od otoczenia z palnymi materiałami). Nieco mniej skuteczne (z powodu wyższej temperatury topnienia i przez to wytwarzania mniej szczelnej warstwy, bo ziarna się nie topią), ale też czasem stosowane, są grafit i piasek. W przypadku pożaru litu stosowana jest także sproszkowana miedź, która działa podobnie do soli. Gdy dojdzie do pożaru niewielkiej ilości mieszaniny metalu z utleniaczem (np. termit) i dysponuje się dużą ilością ciekłego azotu lub gorzej dwutlenku węgla (np. w laboratorium), można ten metal gasić tą cieczą poprzez zalewanie go (uważając na rozpryskiwanie się metalu), aby obniżyć jego temperaturę poniżej temperatury zapłonu. W miejscach, gdzie są przechowywane duże ilości palnych metali, powinny być zainstalowane automatyczne instalacje gaśnicze z odpowiednim środkiem (sól, miedź) oraz przygotowane w pobliżu zbiorniki z tym samym środkiem dla użytku przybyłych strażaków (nie należy zastępczo stosować soli kuchennej dostępnej w handlu, ponieważ ona zawiera rozmaite dodatki — np. jod, środki przeciwzbrylające etc. – które mogą zaburzać proces gaszenia). Osoby gaszące pożar większej ilości palnego metalu mogą to robić tylko w ubraniach żaroodpornych i aparatach tlenowych (płonące metale mogą wytwarzać trujące gazy). Gaszenie pożarów tłuszczy spożywczych (klasa F) W przypadku pożarów pierwotnie zimnych substancji tego typu np. w magazynach gaszenie jest identyczne jak typowych pożarów klasy B. W przypadku pożarów małej ilości gorącego tłuszczu (typowa kuchnia domowa) wystarczy zwykła gaśnica B, BC, ABC. Natomiast ważne różnice dotyczą gaszenia takich pożarów w restauracjach, cukierniach etc., kiedy zapali się duża ilość rozgrzanego (np. przy smażeniu) tłuszczu. W takiej sytuacji użycie tego typu gaśnicy może być nieskuteczne, ponieważ po ugaszeniu tłuszczu, może się on znów zapalić, kiedy z powrotem dotrze doń tlen. Należy wtedy stosować specjalne gaśnice klasy F zawierające przeważnie roztwór octanu potasu. Roztwór ten na powierzchni gorącego tłuszczu tworzy trwałą i odporną na temperaturę warstwę odcinającą dostęp tlenu, dzięki czemu tłuszcz nie może się znów zapalić i może ostygnąć. <a href="http://pl.wikipedia.org" target="_blank">http://pl.wikipedia.org</a>